อะไรที่ทำให้เป็นนิทานที่ดี?

จากนั้นฉันสังเกตเห็นว่าตัวละครมักจะหันหน้าเข้าหาผู้อ่านโดยตรง และมุมกล้องไม่ได้ถูกนำมาใช้เลย ทุกฉากดูเหมือนกันหมด แบนราบ นิ่งสนิท เหมือนรูปถ่ายติดบัตรที่มีพื้นหลังแฟนตาซี เรื่องราวมีความลึกซึ้งมาก ทั้งมุมกล้อง แสง การบรรยายที่แสดงอารมณ์ การตั้งค่าและตัวละครที่สอดคล้องกัน และไม่มีสิ่งเหล่านั้นปรากฏออกมาเลย ฉันเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นผู้กำกับมากกว่านักพัฒนา คอยแนะนำ AI อย่างระมัดระวังว่าจะจัดองค์ประกอบแต่ละฉากอย่างไร เมื่อตัวละครกำลังพูด พวกเขาควรหันหน้าเข้าหากล้อง ในระหว่างฉากแอ็กชัน มุมกล้องควรดึงออกเพื่อแสดงสภาพแวดล้อมทั้งหมด ฉันกำลังกำกับทุกช็อต ทุกการเปลี่ยนผ่าน เรียนรู้ว่าอะไรที่ทำให้ฉากรู้สึกเหมือนภาพยนตร์มากกว่าสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น การทำให้ AI ทำสิ่งนี้ได้อย่างน่าเชื่อถือใช้เวลาหลายเดือนในการทำซ้ำ แต่มันเปลี่ยนความรู้สึกของเรื่องราวไปอย่างสิ้นเชิง

จากนั้นก็มาถึงละครเพลง ฉันตระหนักว่าภาพยนตร์ดิสนีย์ที่ยอดเยี่ยมทุกเรื่องมีเพลงประกอบที่ถักทออยู่ในเรื่องราว ช่วงเวลาที่ตัวละครร้องเพลงออกมาและมันก็เข้ากันได้ดี ดังนั้นฉันจึงเริ่มทดลองสร้างเพลงต้นฉบับที่ตัวละครสามารถร้องได้จริงๆ ในระหว่างเรื่องราว การทำให้ AI ผลิตสิ่งที่ฟังดูเหมือนเพลงประกอบละครเพลงจริงๆ และเข้ากับเนื้อเรื่องนั้นเป็นความท้าทายในตัวเอง แต่เมื่อมันคลิก มันก็เพิ่มมิติใหม่ทั้งหมดเข้ามา

แต่นอกเหนือจากละครเพลงแล้ว ฉันสังเกตเห็นอีกอย่างหนึ่งว่าทุกเรื่องราวที่ดีจะมีดนตรีประกอบเบาๆ ที่เข้ากับอารมณ์ เปียโนแผ่วเบาในฉากที่เต็มไปด้วยอารมณ์ เสียงออร์เคสตราที่เร้าใจเมื่อฮีโร่ออกเดินทางทำภารกิจ ดังนั้นฉันจึงเพิ่มสิ่งนั้นเข้าไปด้วย ตอนนี้ทุกฉากมีดนตรีประกอบของตัวเองที่เปลี่ยนไปตามโทนของเรื่อง ฟังดูเป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แต่มันเปลี่ยนความรู้สึกที่ดื่มด่ำไปอย่างสิ้นเชิง จากนั้นคำถามก็กลายเป็นว่าจะทำให้เรื่องราวยาวขึ้นได้อย่างไร - ห้าฉากกลายเป็นสิบ สิบกลายเป็นยี่สิบ แต่ละความท้าทายนำไปสู่ความท้าทายถัดไป และแต่ละวิธีแก้ปัญหาเปิดโอกาสใหม่ๆ ในการสร้างสรรค์ที่ฉันไม่เคยคิดมาก่อน