Jadon duniya anishchit mehsoos hundi hai, kahaniyan sthir rehndiyan ne
بچے زندگی کی بڑی، مشکل چیزوں کا تجربہ بالکل بڑوں کی طرح کرتے ہیں۔ وہ خاندان کے ایک نئے شہر میں منتقل ہونے کا بوجھ محسوس کرتے ہیں۔ وہ والدین کی نوکری جانے کا تناؤ محسوس کرتے ہیں۔ وہ دادا دادی یا نانا نانی کی وفات پر غمگین ہوتے ہیں۔ وہ اس وقت فکر مند ہوتے ہیں جب کوئی بہن بھائی بیمار ہو جاتا ہے۔ وہ سب کچھ دیکھتے ہیں - اکثر اس سے زیادہ جتنا ہم سمجھتے ہیں - اور وہ اسے ایسے طریقوں سے پروسیس کرتے ہیں جو بڑوں کے پروسیس کرنے کے طریقوں سے مختلف نظر آتے ہیں۔ چیلنج یہ ہے کہ بچوں کے پاس اکثر ان احساسات کے لیے الفاظ نہیں ہوتے۔ پانچ سال کا بچہ یہ نہیں کہہ سکتا "میں ایک نئے سکول کے ماحول میں منتقلی کے بارے میں پیشگی تشویش کا تجربہ کر رہا ہوں۔" وہ کہتے ہیں "میں جانا نہیں چاہتا۔" یا وہ بالکل کچھ نہیں کہتے - وہ صرف خاموش ہو جاتے ہیں، یا زیادہ چمٹنے لگتے ہیں، یا سونے میں دشواری کا سامنا کرنے لگتے ہیں۔ یہیں سے کہانیاں ہمیشہ مدد کے لیے آگے آئی ہیں، ہر ثقافت اور انسانی تاریخ کے ہر دور میں۔ کہانیاں بچوں کو مشکل تجربات کو سمجھنے کے لیے ایک فریم ورک فراہم کرتی ہیں۔ وہ ایسی صورتحال کے لیے ایک بیانیہ ڈھانچہ - ایک آغاز، ایک وسط، اور ایک اختتام - فراہم کرتی ہیں جو بے شکل اور بھاری محسوس ہوتی ہیں۔ اور سب سے اہم بات یہ ہے کہ وہ دکھاتی ہیں کہ چیلنجوں پر قابو پایا جا سکتا ہے۔ کہ ہیرو اس سے گزر جاتا ہے۔ مشکل وقت سے گزرنے والے خاندان Fable کی طرف اس طرح رجوع کر رہے ہیں جو ہمیں یاد دلاتا ہے کہ ہم نے اسے سب سے پہلے کیوں بنایا۔ اس لیے نہیں کہ ایپ میں جادوئی طاقتیں ہیں، بلکہ اس لیے کہ ذاتی نوعیت کی کہانیاں - جہاں بچہ خود کو کسی مشکل کا سامنا کرتے ہوئے اور دوسری طرف سے نکلتے ہوئے دیکھتا ہے - ایک خاص قسم کا سکون فراہم کرتی ہیں جو عام کہانیاں پوری طرح سے مماثل نہیں ہو سکتیں۔

ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਹਿਲਣਾ-ਜੁਲਣਾ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਮਰਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਚਾਨਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਰਿਆਨੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵੱਖਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਸੀ, ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਅਣਜਾਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ Fable ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ - ਨਾਮ ਦੁਆਰਾ, ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ - ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿ ਇਹ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਕਿਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਕਹਾਣੀ ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਜੋ ਦੋਸਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਹੜਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਹੈ ਜੋ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਲਾਸਰੂਮ ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ "ਹਿਲਣਾ-ਜੁਲਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਬੱਚੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਸ਼ਾਵਾਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਕਤੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ - ਹਾਂ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਹਾਂ, ਉਦਾਸ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਹੈ - ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਕਿ ਬਹਾਦਰ ਕਿਰਦਾਰ ਜੋ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਹਰ ਰਾਤ ਆਪਣੀ "ਮੂਵਿੰਗ ਸਟੋਰੀ" ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਬਦਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਦੁਹਰਾਅ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ - ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਭਰੋਸਾ ਕਿ ਕਿਰਦਾਰ (ਆਪਣੇ ਆਪ) ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸਵੈ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅੰਤ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
Jadon ik bachha bīmār ho janda hai
ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਜਾਂ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਘਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਟੀਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਹਾਸਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਬੱਚੇ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਕਾਲਪਨਿਕ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿਆਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝ ਸਕਣ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਸ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਕਿਰਦਾਰ ਬਾਰੇ ਨਿੱਜੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਅਤੇ ਜੋ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਬਣ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ - ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਕਥਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਇਸਨੂੰ ਘੱਟ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਘੱਟ ਇਕੱਲਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ Fable ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਕਿਰਦਾਰ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਸਪਤਾਲ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਠੀਕ ਹੋਣ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕਿਰਦਾਰ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਬਾਰੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰੂਪਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। AI-ਜਨਰੇਟਿਡ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ - ਜਿੰਨਾ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਰੂਪਕ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਿਸ ਬਾਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬਾਹਰੀਕਰਨ - ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਰਦਾਰ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ - ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਇਲਾਜ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਕਿਸੇ ਕਿਰਦਾਰ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਨ," ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਆਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਇਹ ਕਿਰਦਾਰ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਹੀਰੋ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
Grief, Loss, and the Stories That Hold Us
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਭਾਗ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਦੋਸਤ, ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ - ਬੱਚੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਠੋਸ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੋਈ "ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅੰਤ" ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਇਸਨੂੰ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਪਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਯਾਦ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਰੱਖਣਾ ਨਾ ਸਿਰਫ ਠੀਕ ਹੈ - ਇਹ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਫੇਬਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਜਾਦੂਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਿ ਕੋਈ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਕਥਨ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਣ ਦੁਆਰਾ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਿਆਰ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।" ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਵਰਗੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਸਾਹਸ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਰੋਏ, ਅਤੇ ਧੀ ਨੇ ਛਪੀ ਹੋਈ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਉਸਦੀ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ - ਇੱਕ ਠੋਸ ਵਸਤੂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਹ ਸੁਝਾਉਣ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਬਦਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਫੇਬਲ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਿੱਜੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਸਮਾਜਿਕ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਜੀਵਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਵੱਡੀਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਲਗ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਨਵਾਂ ਸਕੂਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ। ਨਵਾਂ ਬੱਚਾ ਹੋਣਾ। ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਜੋ ਦਿਆਲੂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ। ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਤਜ਼ਰਬੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ" ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਪਰ ਇੱਕ ਮਦਦਗਾਰ ਨਹੀਂ। ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਬਦਲਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ (ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਰੱਖਦਾ ਹੈ) ਘਬਰਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟੈਂਪਲੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ - ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ - "ਦੇਖਿਆ" ਹੈ। ਕੁਝ ਪਰਿਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਕੱਲ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਪਹੁੰਚਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਔਖੇ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਔਖੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। "ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।" "ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।" "ਲੰਚਰੂਮ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਰੌਲਾ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।" ਬੱਚੇ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਸਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਕੁਝ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਵੱਲ ਬਣਾਉਣਾ, ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਕਦੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਸੰਸਕਰਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ" - ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
The Science Behind Stories and Emotional Resilience
ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਿ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਭਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਇਹ ਖੋਜ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਰੀਰ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਿਤ ਹੈ। ਬਿਬਲੀਓਥੈਰੇਪੀ - ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ - ਬਾਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਾਈਲਡ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਅਤੇ ਜਰਨਲ ਆਫ਼ ਕਲੀਨਿਕਲ ਚਾਈਲਡ ਸਾਈਕੋਲੋਜੀ ਵਰਗੇ ਜਰਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਖੋਜ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੱਟ ਚਿੰਤਾ, ਬਿਹਤਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ "ਨੈਰੇਟਿਵ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟੇਸ਼ਨ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਿਰਦਾਰ ਹਨ, ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀਰੋ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ - ਉਹ ਹੀਰੋ ਹਨ। ਕਿਰਦਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣੇ ਗਏ ਬਹਾਦਰ ਵਿਕਲਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਹਾਦਰ ਵਿਕਲਪਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਰਿਹਰਸਲ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਐਥਲੀਟ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਫਲ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਰਿਹਰਸਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਲ ਚੁਣੌਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ - ਨਵੇਂ ਸਕੂਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ, ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਦੌਰਾ, ਚਾਲ - ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਸਸੇਕਸ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪਛਾਣ ਦਿਖਾਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਕਹਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਵਧੇਰੇ ਅਸਲੀ, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਲਾਗੂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਦਦ ਦਾ ਬਦਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ - ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ - ਅਸਲ ਵਿਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਿਤ ਹੈ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਲਚਕਤਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਔਖੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣਾਉਣਾ: ਵਿਹਾਰਕ ਸੁਝਾਅ
ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦਿਲਾਸਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਨਿੱਜੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਲ ਵਿਕਾਸ ਮਾਹਰਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਵਿਹਾਰਕ ਸੁਝਾਅ ਹਨ। ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਹੋ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾ ਬਣਾਓ ਜੋ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਬਾਰੇ ਉਦਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਬੱਚੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਮੀਦ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਜੇ ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਹਰ ਰਾਤ ਇੱਕੋ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦਿਓ। ਦੁਹਰਾਓ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸਮਝ ਅਤੇ ਦਿਲਾਸੇ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਤ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ, ਭਾਸ਼ਣ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ। ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। "ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ?" "ਤੁਹਾਡਾ ਮਨਪਸੰਦ ਹਿੱਸਾ ਕਿਹੜਾ ਸੀ?" ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਗੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ। ਦੋਵੇਂ ਠੀਕ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜਾਵਾਂ ਲਈ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣਾਓ। ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਪਰਿਵਾਰ - ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਚਾਲ, ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਕੂਲੀ ਸਾਲ - ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਤੋਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਕਹਾਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਾਰੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤਰੱਕੀ, ਨਵੀਆਂ ਦੋਸਤੀਆਂ, ਜਾਂ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਭੌਤਿਕ ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਸਕੂਲ ਲਈ ਬੈਕਪੈਕ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸਟੈਂਡ 'ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਭਰੋਸਾ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਡਿਜੀਟਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤੀ ਕਿਤਾਬ ਦਿਲਾਸੇ ਦੀ ਇੱਕ ਠੋਸ ਵਸਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਅਕਸਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲਗਾਵ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾ ਕੇ ਹੀ ਕੁਝ ਅਰਥਪੂਰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ - ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ - ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
ਕੀ ਸਟੋਰੀਟੇਲਿੰਗ ਐਪਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਕਹਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦੂਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਹੀਰੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲਚਕੀਲਾਪਣ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣਾਓ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਨੈਵੀਗੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਬਣਨ, ਨਵਾਂ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣ, ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਰਿਹਰਸਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਹੀਰੋ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ।
Is it appropriate to create stories about serious topics for kids?
ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਟੋਨ ਨੂੰ ਗਰਮ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਭਰਿਆ ਰੱਖੋ। ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਆਰਾਮ, ਹੌਂਸਲਾ, ਜਾਂ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਲੱਭਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ - ਨਾ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ 'ਤੇ। ਟੀਚਾ ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਲਚਕੀਲਾਪਣ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਮੁੜ-ਆਘਾਤ।



