ເປັນຫຍັງເລື່ອງລາວຈຶ່ງສອນໄດ້ດີກວ່າການບັນຍາຍ
ผู้ปกครองทุกคนเคยมีประสบการณ์นี้: คุณนั่งลูกของคุณลง อธิบายว่าทำไมพวกเขาถึงต้องแบ่งปันกับพี่น้อง และดูข้อความเข้าหูข้างหนึ่งและออกไปอีกข้างหนึ่ง คุณทำซ้ำ คุณอธิบายเหตุผล คุณลองมุมมองที่แตกต่างกัน ไม่มีอะไรติด จากนั้นพวกเขาก็ةดูการ์ตูนที่ตัวละครเรียนรู้ที่จะแบ่งปัน และทันใดนั้นพวกเขาก็เสนอของเล่นให้ทุกคน เกิดอะไรขึ้น?
เรื่องราวจะหลีกเลี่ยงการป้องกันของเรา เมื่อมีคนบอกให้เราทำอะไร สัญชาตญาณของเราคือการต่อต้าน - แม้แต่ในวัยเด็ก มันให้ความรู้สึกเหมือนถูกควบคุม แต่เมื่อเราดูตัวละครนำทางสถานการณ์และค้นพบวิธีที่ดีกว่า เราจะซึมซับบทเรียนด้วยความสมัครใจ เราไม่ได้ถูกบอกให้ทำอะไร เรากำลังประสบร่วมกับตัวละครว่าทำไมพฤติกรรมบางอย่างจึงนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดีกว่า นั่นไม่ใช่การสอน - มันคือความเข้าใจ และความเข้าใจจะคงอยู่ ในแบบที่การสอนไม่ค่อยเกิดขึ้น
ດຽວນີ້ຄູນຜົນກະທົບນັ້ນໂດຍການເຮັດໃຫ້ລູກຂອງທ່ານເປັນຕົວລະຄອນຫຼັກຂອງເລື່ອງ. ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຕົນເອງ - ຕົວລະຄອນທີ່ເບິ່ງຄືກັບພວກເຂົາ, ມີຊື່ຂອງພວກເຂົາ, ປະເຊີນໜ້າກັບສະຖານະການດຽວກັນກັບທີ່ພວກເຂົາປະເຊີນ - ນຳພາສິ່ງທ້າທາຍ ແລະ ໄດ້ຮັບການເຕີບໂຕຈາກມັນ, ບົດຮຽນກາຍເປັນເລື່ອງສ່ວນຕົວ. ມັນບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບຕົວລະຄອນແບບສຸ່ມທີ່ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະກ້າຫານ. ມັນກ່ຽວກັບພວກເຂົາຮຽນຮູ້ທີ່ຈະກ້າຫານ. ນັ້ນຄືພະລັງຂອງການເລົ່າເລື່ອງສ່ວນຕົວ, ແລະ ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ເຄື່ອງມືເຊັ່ນ Fable ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍໃນການສອນບົດຮຽນຊີວິດ.
ບົດຮຽນທີ 1: ການແບ່ງປັນ
ການແບ່ງປັນແມ່ນໜຶ່ງໃນບົດຮຽນທີ່ໄວທີ່ສຸດແລະທ້າທາຍທີ່ສຸດທີ່ເດັກນ້ອຍປະເຊີນ. ມັນຂັດກັບທຸກໆສະัญຊາຕະຍານຂອງພວກເຂົາ - ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຕ້ອງການຮັກສາມັນ, ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຄວນໃຫ້ມັນໄປ? ແລະດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ, ຈາກທັດສະນະຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມສົມເຫດສົມຜົນແມ່ນຖືກຕ້ອງ. ກຸນແຈໃນການສອນການແບ່ງປັນບໍ່ແມ່ນການອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງພວກເຂົາຄວນເຮັດ. ມັນແມ່ນການຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຂົາປະສົບກັບຄວາມຮູ້ສຶກ - ທັງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການປ່ອຍໄປແລະຄວາມສຸກທີ່ມາຈາກການເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນມີຄວາມສຸກ.
ລອງໃຊ້ເລື່ອງນີ້ໃນ Fable: "ເລື່ອງກ່ຽວກັບ [ຊື່ເດັກນ້ອຍ] ຜູ້ທີ່ມີຂອງຫຼິ້ນພິເສດທີ່ໝູ່ໃໝ່ຢູ່ສວນສາທາລະນະຢາກຫຼິ້ນນຳຫຼາຍ. [ຊື່ເດັກນ້ອຍ] ຮຽນຮູ້ວ່າການແບ່ງປັນບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າການສູນເສຍສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງ - ມັນໝາຍເຖິງການໄດ້ໝູ່." ເລື່ອງຈະພາລູກຂອງທ່ານຜ່ານການເດີນທາງທາງອາລົມຂອງຄວາມລັງເລ, ຄວາມເອື້ອເຟື້ອ, ແລະຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ໄດ້ຮັບລາງວັນຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ມາຈາກການແບ່ງປັນ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາເປັນຕົວເອກ, ພວກເຂົາປະສົບກັບອາລົມເຫຼົ່ານີ້ໂດຍກົງແທນທີ່ຈະຖືກສອນກ່ຽວກັບພວກມັນ.
ບົດຮຽນທີ 2: ຄວາມເມດຕາ
ຄວາມໃຈດີເບິ່ງຄືວ່າງ່າຍດາຍ, ແຕ່ມັນເປັນທັກສະທີ່ຊັບຊ້ອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຮັບຮູ້ຄວາມຕ້ອງການຂອງຄົນອື່ນ, ການສົນໃຈຄວາມຕ້ອງການເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະການດຳເນີນການ. ເດັກນ້ອຍບໍ່ໄດ້ເກີດມາຮູ້ວິທີເຮັດສິ່ງນີ້ - ເຂົາເຈົ້າຮຽນຮູ້ມັນຜ່ານການສັງເກດ ແລະ ການຝຶກຝົນ. ນิทານເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີພື້ນທີ່ປອດໄພໃນການຝຶກຝົນ. ເຂົາເຈົ້າເຫັນຕົວລະຄອນຂອງຕົນເອງສັງເກດເຫັນຄົນທີ່ກຳລັງມີບັນຫາ, ຕັດສິນໃຈຊ່ວຍເຫຼືອ, ແລະເຫັນຜົນຂອງການເລືອກນັ້ນ.
แนวคิดข้อความแจ้งเรื่องราว: "เรื่องราวเกี่ยวกับ [ชื่อเด็ก] ที่สังเกตเห็นเด็กใหม่ที่โรงเรียนนั่งอยู่คนเดียวตอนพักกลางวัน และตัดสินใจไปนั่งกับพวกเขา" เรื่องราวเช่นนี้ช่วยให้เด็กๆ ฝึกฝนพฤติกรรมที่ดีในจินตนาการก่อนที่จะเผชิญสถานการณ์ในชีวิตจริง เมื่อพวกเขาเผชิญหน้ากับมัน การตอบสนองจะรู้สึกคุ้นเคย แทนที่จะอึดอัด พวกเขาได้ฝึกฝนมันแล้ว - ในเรื่องราวของพวกเขา
ບົດຮຽນທີ 3: ຄວາມກ້າຫານ

ຄວາມກ້າຫານບໍ່ແມ່ນການບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ - ມັນແມ່ນການປະຕິບັດເຖິງວ່າຈະມີຄວາມຢ້ານກົວ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຍາກທີ່ຈະອະທິາຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍຟັງແຕ່ງ່າຍທີ່ຈະສະແດງຜ່ານເລື່ອງ. ເມື່ອລູກຂອງທ່ານເຫັນຕົວລະຄອນຂອງພວກເຂົາຮູ້ສຶກຢ້ານແຕ່ເລືອກທີ່ຈະກ້າວໄປຂ້າງຫນ້າ, ພວກເຂົາຈະຮັບເອົາຮູບແບບຂອງຄວາມກ້າຫານທີ່ພວກເຂົາສາມາດນໍາໃຊ້ໄດ້ເມື່ອພວກເຂົາປະເຊີນກັບຊ່ວງເວລາທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວຂອງຕົນເອງ.
แนวคิดข้อความแจ้งเรื่องราว: "เรื่องราวเกี่ยวกับ [ชื่อเด็ก] ที่กลัวความมืด แต่ได้ออกผจญภัยยามค่ำคืน และค้นพบว่าความมืดเต็มไปด้วยสิ่งที่สวยงามที่พวกเขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน" ความกลัวความมืดเป็นเรื่องปกติเกือบทั้งหมดในเด็ก ซึ่งทำให้เป็นจุดเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบสำหรับการสอนความกล้าหาญ เรื่องราวไม่ปฏิเสธความกลัว - มันยอมรับมัน แล้วแสดงให้ตัวละครเห็นว่าสิ่งที่พวกเขากลัวนั้นจริงๆ แล้วเป็นโอกาสสำหรับความมหัศจรรย์
ບົດຮຽນທີ 4: ຄວາມຊື່ສັດ
ການສອນຄວາມຊື່ສັດເປັນເລື່ອງຍາກເພາະການບໍ່ຊື່ສັດມັກຈະເປັນຍຸດທະສາດທີ່ມີເຫດຜົນຈາກມຸມມອງຂອງເດັກ. ພວກເຂົາເຮັດຂອງແຕກ ແລະ ບໍ່ຢາກມີບັນຫາ. ການຕົວະຊ່ວຍແກ້ໄຂບັນຫາສະເພາະໜ້າໄດ້. ຜົນສະທ້ອນໄລຍະຍາວຂອງການບໍ່ຊື່ສັດນັ້ນເປັນນາມມະທຳ ແລະ ເຂົ້າໃຈຍາກສຳລັບເດັກນ້ອຍ. ເລື່ອງລາວຕ່າງໆເຮັດໃຫ້ຜົນສະທ້ອນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຮູບປະທຳ ແລະ ເປັນປະສົບການ.
แนวคิดข้อความแจ้งเรื่องราว: "เรื่องราวเกี่ยวกับ [ชื่อเด็ก] ที่บังเอิญทำแจกันใบโปรดแตก และต้องตัดสินใจว่าจะบอกความจริงหรือซ่อนไว้ พวกเขาค้นพบว่าการบอกความจริง แม้จะยาก ก็รู้สึกดีกว่าการเก็บความลับ" ประเด็นสำคัญคือเรื่องราวไม่ลงโทษตัวละครอย่างรุนแรงสำหรับการสารภาพอย่างตรงไปตรงมา - มันแสดงให้เห็นว่าความซื่อสัตย์ได้รับการตอบสนองด้วยความเข้าใจ สิ่งนี้เป็นแบบอย่างของการตอบสนองที่ทำให้เด็กมีแนวโน้มที่จะซื่อสัตย์ในชีวิตจริง
ບົດຮຽນທີ 5: ຄວາມອົດທົນ
ພວກເຮົາອາໄສຢູ່ໃນໂລກແຫ່ງການຕອບສະໜອງທັນທີ, ແລະ ຄວາມອົດທົນແມ່ນຍາກທີ່ຈະສອນໃນຕອນນີ້ຫຼາຍກວ່າທີ່ເຄີຍມີມາ. ເດັກນ້ອຍເຕີບໂຕຂຶ້ນກັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຕາມຄວາມຕ້ອງການ - ລາຍການຕາມຄວາມຕ້ອງການ, ການຈັດສົ່ງໃນມື້ດຽວກັນ, ຄຳຕອບທັນທີຈາກຜູ້ຊ່ວຍສຽງ. ແນວຄິດຂອງການລໍຖ້າບາງສິ່ງບາງຢ່າງ, ຂອງການເຮັດວຽກໄປສູ່ເປົ້າໝາຍທີ່ໃຊ້ເວລາ, ແມ່ນແທ້ຈິງແລ້ວຕ່າງປະເທດສຳລັບເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນ.
แนวคิดข้อความแจ้งเรื่องราว: "เรื่องราวเกี่ยวกับ [ชื่อเด็ก] ที่ปลูกสวน และต้องรออย่างอดทนเพื่อให้เมล็ดงอก เรียนรู้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดต้องใช้เวลา" การทำสวนเป็นอุปมาอุปไมยที่สมบูรณ์แบบสำหรับความอดทน เพราะรางวัลนั้นจับต้องได้และมองเห็นได้ เรื่องราวสามารถแสดงความหงุดหงิดของตัวละครในการรอ การล่อลวงที่จะยอมแพ้ และความสุขในที่สุดของการได้เห็นสิ่งที่พวกเขาบำรุงเลี้ยงได้เบ่งบาน มันทำให้แนวคิดที่เป็นนามธรรมเป็นจริงทางกายภาพ
ບົດຮຽນທີ 6: ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ
ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ - ຄວາມສາມາດໃນການເຂົ້າໃຈ ແລະ ແບ່ງປັນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄົນອື່ນ - ອາດຈະເປັນພື້ນຖານຂອງບົດຮຽນອື່ນໆທັງໝົດໃນລາຍການນີ້. ການແບ່ງປັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ. ຄວາມເມດຕາກະລຸນາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມຊື່ສັດກໍງ່າຍຂຶ້ນເມື່ອເຈົ້າສາມາດເຫັນອົກເຫັນໃຈກັບວິທີທີ່ການບໍ່ຊື່ສັດຂອງເຈົ້າມີຜົນກະທົບຕໍ່ຄົນອື່ນ. ເລື່ອງລາວແມ່ນໜຶ່ງໃນເຄື່ອງມືສ້າງຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈທີ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍທີ່ສຸດ ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ຜູ້ອ່ານເຂົ້າໄປໃນປະສົບການຂອງຄົນອື່ນຢ່າງແທ້ຈິງ.
แนวคิดข้อความแจ้งเรื่องราว: "เรื่องราวเกี่ยวกับ [ชื่อเด็ก] ที่ได้รับแว่นตาเวทมนตร์ที่ทำให้พวกเขามองเห็นสิ่งที่คนอื่นรู้สึก และค้นพบว่าเพื่อนบ้านที่ขี้หงุดหงิดจริงๆ แล้วเหงา และเด็กที่เงียบที่โรงเรียนจริงๆ แล้วหวาดกลัว" เรื่องราวประเภทนี้ช่วยให้เด็กๆ เข้าใจว่าพฤติกรรมมีอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ และการเข้าใจอารมณ์เหล่านั้นจะเปลี่ยนวิธีที่เราตอบสนองต่อผู้คน เป็นการฝึกการมองจากมุมมอง และงานวิจัยแสดงให้เห็นว่าการฝึกประเภทนี้ช่วยสร้างความสามารถในการเห็นอกเห็นใจได้อย่างแท้จริง
ບົດຮຽນທີ 7: ຄວາມອົດທົນ

ຄວາມອົດທົນອາດເປັນທັກສະຊີວິດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນລາຍການທັງໝົດນີ້. ຄວາມສາມາດໃນການລົ້ມເຫຼວ, ຮູ້ສຶກຜິດຫວັງ, ແລະ ລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງແມ່ນສິ່ງທີ່ລູກຂອງທ່ານຈະຕ້ອງການຕະຫຼອດຊີວິດ. ນิทານໄດ້ສະແດງສິ່ງນີ້ຢ່າງສວຍງາມ - ວິລະຊົນສະດຸດ, ລົ້ມ, ແລະ ພົບພາຍໃນເພື່ອພະຍາຍາມອີກຄັ້ງ. ເມື່ອລູກຂອງທ່ານເປັນວິລະຊົນນັ້ນ, ບົດຮຽນຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ແຕກຕ່າງ.
แนวคิดข้อความแจ้งเรื่องราว: "เรื่องราวเกี่ยวกับ [ชื่อเด็ก] ที่กำลังเรียนขี่จักรยานและล้มลงซ้ำๆ แต่ค้นพบว่าทุกครั้งที่ล้มจะสอนบทเรียนให้พวกเขา และในที่สุดพวกเขาก็ขี่ได้เร็วกว่าลม" พลังของเรื่องราวนี้อยู่ที่การทำให้ความล้มเหลวเป็นเรื่องปกติในกระบวนการ เด็กๆ มากเกินไปตีความความล้มเหลวว่าเป็นสัญญาณว่าพวกเขาไม่สามารถทำบางสิ่งได้ ทั้งที่จริงแล้วมันเป็นสัญญาณว่าพวกเขากำลังเรียนรู้ เรื่องราวส่วนบุคคลเกี่ยวกับความยืดหยุ่นของตนเองช่วยให้พวกเขามีโครงสร้างการเล่าเรื่องเพื่อทำความเข้าใจความพ่ายแพ้ว่าเป็นก้าวสำคัญ แทนที่จะเป็นทางตัน
ເຮັດໃຫ້ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງການປະຕິບັດຂອງທ່ານ
ວິທີການທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດບໍ່ແມ່ນການຖິ້ມບົດຮຽນທັງເຈັດບົດໃຫ້ລູກຂອງທ່ານໃນເວລາດຽວ. ແທນທີ່ຈະ, ປະສົມປະສານພວກມັນເຂົ້າໃນການປະຕິບັດເລື່ອງປົກກະຕິຂອງທ່ານ. ຖ້າລູກຂອງທ່ານມີມື້ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກກັບການແບ່ງປັນ, ສ້າງເລື່ອງການແບ່ງປັນໃນຕອນແລງນັ້ນ. ຖ້າພວກເຂົາກໍາລັງຈະປະເຊີນກັບສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານ - ການໄປຢ້ຽມຢາມຫມໍແຂ້ວ, ມື້ທໍາອິດໃນໂຮງຮຽນໃຫມ່, ບົດຮຽນການລອຍນ້ໍາ - ສ້າງເລື່ອງຄວາມກ້າຫານໃນຄືນກ່ອນ. ພົບເຂົາເຈົ້າບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຢູ່ກັບເລື່ອງທີ່ກ່າວເຖິງສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງປະສົບຢູ່.
ດ້ວຍ Fable, ສິ່ງນີ້ສາມາດເຮັດໄດ້ງ່າຍດາຍໃນທັນທີ. ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງວາງແຜນລ່ວງໜ້າ ຫຼື ຂຽນຫຍັງດ້ວຍຕົນເອງ. ພຽງແຕ່ອະທິບາຍສະຖານະການ ແລະ ບົດຮຽນ, ແລະ ໃນເວລາບໍ່ຮອດ 5 ນາທີ ທ່ານກໍຈະໄດ້ເລື່ອງລາວທີ່ມີຮູບພາບປະກອບ ແລະ ການເລົ່າເລື່ອງທີ່ລູກຂອງທ່ານຈະເຊື່ອມໂຍງໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ທ່ານກຳລັງສ້າງຫໍສະໝຸດເລື່ອງລາວສ່ວນຕົວ - ແຕ່ລະເລື່ອງເຊື່ອມໂຍງກັບບົດຮຽນສະເພາະ, ຊ່ວງເວລາສະເພາະໃນຊີວິດຂອງລູກທ່ານ. ຫໍສະໝຸດນັ້ນຈະກາຍເປັນຊັບພະຍາກອນທີ່ທ່ານສາມາດກັບມາເບິ່ງໄດ້ເລື້ອຍໆ, ເສີມສ້າງບົດຮຽນຜ່ານຕົວລະຄອນ ແລະ ເລື່ອງລາວທີ່ລູກຂອງທ່ານຮູ້ຈັກ ແລະ ຮັກແລ້ວ.
Frequently Asked Questions
ຂ້ອຍຈະສອນຄຸນຄ່າໃຫ້ລູກຜ່ານເລື່ອງລາວໄດ້ແນວໃດ?
ปล่อยให้เรื่องราวทำงานไป แทนที่จะสอนเรื่องการแบ่งปัน ให้สร้างเรื่องราวที่ตัวละครของลูกคุณค้นพบว่าการแบ่งปันนำไปสู่มิตรภาพที่ไม่คาดคิด เด็กๆ ซึมซับบทเรียนได้ดีขึ้นเมื่อพวกเขาได้สัมผัสผ่านการเล่าเรื่อง แทนที่จะถูกบอกโดยตรง
ບົດຮຽນຊີວິດປະເພດໃດທີ່ໃຊ້ໄດ້ດີທີ່ສຸດໃນເລື່ອງເດັກນ້ອຍ?
ຄວາມໃຈດີ, ການແບ່ງປັນ, ຄວາມກ້າຫານ, ຄວາມຊື່ສັດ, ຄວາມອົດທົນ, ແລະ ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈແມ່ນເລື່ອງຄລາສສິກ. ສິ່ງສຳຄັນແມ່ນການສະແດງບົດຮຽນຜ່ານການກະທຳຂອງຕົວລະຄອນ ແລະ ຜົນສະທ້ອນທີ່ເປັນທຳມະຊາດ ແທນທີ່ຈະກ່າວຢ່າງຊັດເຈນ. ນิทານກ່ຽວກັບການຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນ, ການເອົາຊະນະຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະການລອງສິ່ງໃໝ່ໆ ສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງແຮງ.
AI ສາມາດສ້າງເລື່ອງທີ່ສອນບົດຮຽນທາງศีລธรรมໄດ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ. ທ່ານສາມາດແຈ້ງ Fable ດ້ວຍບົດຮຽນສະເພາະທີ່ທ່ານຕ້ອງການສອນ - "ເລື່ອງກ່ຽວກັບການແບ່ງປັນ" ຫຼື "ການຜະຈົນໄພກ່ຽວກັບການກ້າຫານຢູ່ຄລີນິກແຂ້ວ" - ແລະ AI ຈະຖັກທໍເລື່ອງເຂົ້າໄປໃນເລື່ອງທີ່ໜ້າສົນໃຈທີ່ລູກຂອງທ່ານເປັນວິລະຊົນຜູ້ຮຽນຮູ້ແລະເຕີບໂຕ.